Το ορθό είναι το τελευταίο τμήμα του παχέος εντέρου, μήκους περίπου 15 εκ., το οποίο καταλήγει στον πρωκτό. Βρίσκεται βαθιά μέσα στην πύελο και πολύ κοντά στους σφιγκτήρες, που ελέγχουν την κένωση.

Η χαμηλή πρόσθια εκτομή είναι η επέμβαση κατά την οποία αφαιρείται το πάσχον τμήμα του ορθού, μαζί με τον λιπώδη ιστό που το περιβάλλει (μεσόορθο) και τους λεμφαδένες της περιοχής. Στη συνέχεια, το έντερο επανασυνδέεται χαμηλά στην πύελο, ώστε να διατηρηθούν οι σφιγκτήρες και η φυσιολογική οδός κένωσης.

Η κύρια ένδειξη για τη χαμηλή πρόσθια εκτομή είναι ο καρκίνος του ορθού, ιδίως όταν εντοπίζεται στο μέσο ή στο κατώτερο τμήμα του. Επιπλέον, μπορεί να χρειαστεί σε:

Πριν από την επέμβαση, ο χειρουργός χρειάζεται μια πλήρη εικόνα της νόσου, ώστε να σχεδιάσει τη σωστή θεραπεία:

Η επέμβαση γίνεται με γενική αναισθησία και η είσοδος στην κοιλιά πραγματοποιείται μέσω μικρών οπών, όπου τοποθετούνται η κάμερα και τα λαπαροσκοπικά εργαλεία.

Όταν η αναστόμωση γίνεται πολύ χαμηλά στην πύελο ή μετά από προεγχειρητική χημειοακτινοβολία, ο χειρουργός μπορεί να δημιουργήσει μια προσωρινή ειλεοστομία. Τα κόπρανα εκτρέπονται σε έναν σάκο στην κοιλιά, ώστε η αναστόμωση να επουλωθεί με ασφάλεια.

Η μεγέθυνση και η καλύτερη όραση της κάμερας βοηθούν ιδιαίτερα στο βάθος της πυέλου, όπου η επέμβαση είναι πιο απαιτητική. Η λαπαροσκοπική χαμηλή πρόσθια εκτομή προσφέρει:

Όπως κάθε μεγάλη επέμβαση στην κοιλιά, η χαμηλή πρόσθια εκτομή έχει πιθανές επιπλοκές, οι οποίες συζητούνται με τον ασθενή πριν από το χειρουργείο:

Σύνδρομο χαμηλής πρόσθιας εκτομής

Μετά την αφαίρεση του ορθού, το έντερο χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί. Ορισμένοι ασθενείς παρουσιάζουν συχνές ή τμηματικές κενώσεις και αίσθημα επιτακτικότητας.

Είναι σημαντική η γρήγορη κινητοποίηση του ασθενούς για την αποφυγή επιπλοκών. Η σίτιση ξεκινά σταδιακά με υγρά και, μόλις λειτουργήσει το έντερο, ο ασθενής περνά σε πιο στερεές τροφές.

Το αποτέλεσμα της ιστολογικής εξέτασης καθορίζει αν χρειάζεται συμπληρωματική θεραπεία, η οποία αποφασίζεται σε συνεργασία με τον ογκολόγο.