ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ

Βουβωνοκηλη

ΤΙ  ΕΙΝΑΙ

Είναι μια περιοχή αδυναμίας του κοιλιακού τοιχώματος προς τη βουβωνική χώρα,η οποία καταλήγει  σε προβολή των ενδοκοιλιακών σπλάγχνων δια του τοιχώματος. Η βουβωνοκήλη αποτελεί το 75% όλων των κηλών,ενώ είναι 9 φορές πιο συχνή στους άνδρες.

ΠΟΙΟΣ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ

Εκτος του πόνου και του αισθήματος πίεσης της περιοχής,υπάρχει ο κίνδυνος της αδυναμίας ανάταξης του περιεχομένου της κήλης με αποτέλεσμα την πιθανή ισχαιμία αυτού και ίσως της νέκρωσής του(περιεσφυγμένη κήλη).

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Βασικό σύμπτωμα ο πόνος και το αίσθημα βάρους της περιοχής της βουβωνικής χώρας.Επίσης η προβολή του περιεχομένου προκαλεί διόγκωση στη βουβωνική χώρα ή στο όσχεο(όταν η βουβωνοκήλη γίνεται οσχεοκήλη).

Σε περίπτωση περίσφυξης και ισχαιμίας του εντέρου τα συμπτώματα είναι θορυβώδη γιατί πια έχουμε περιτονίτιδα,τοπική ή γενικευμένη καθώς και σημεία ειλεού.

ΠΩΣ  ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ

Η μόνη θεραπεία είναι η χειρουργική.Η τοποθέτηση κηλεπιδέσμων δεν έχει καμία θέση στην αντιμετώπιση.Αντίθετα δημιουργεί συμφύσεις και κάνει την χειρουργική αντιμετώπιση πιο δύσκολη.

Η χειρουργική τεχνική έχει περάσει από διάφορα στάδια.

Αρχικά η κλασική χειρουργική αντιμετώπιση αφορούσε την πλαστική της κήλης με ράμματα και ενίσχυση του κοιλιακού τοιχώματος με καθήλωση των κοιλιακών μυών στο βουβωνικό σύνδεσμο(έντονος μετεγχειρητικός πόνος και μεγαλύτερη πιθανότητα υποτροπής).

Σήμερα η πλαστική γίνεται με την τοποθέτηση συνθετικών πλεγμάτων που κάνουν την επέμβαση σχεδόν ανώδυνη και μειώνουν στο ελάχιστο την πιθανότητα υποτροπής.Ο ασθενής χρειάζεται πολύ λιγότερα παυσίπονα και επιστρέφει στην εργασία του ενωρίτερα.

Κοιλιοκηλη – Ομφαλοκηλη

Κοιλιοκηλη: Ορισμος

Με τον όρο κήλη του κοιλιακού τοιχώματος  (κοιλιοκήλη) περιγράφουμε οποιοδήποτε έλλειμμα στο κοιλιακό τοίχωμα δια του οποίου προβάλλονται ενδοκοιλιακά σπλάγχνα.

Το έλλειμμα μπορεί να αφορά φυσιολογική οπή του τοιχώματος, όπως για παράδειγμα είναι ο ομφαλός ή να αφορά έλλειμμα που γίνεται για άλλους λόγους σε ακέραιο αρχικά κοιλιακό τοίχωμα, π.χ. μετά από κάποια επέμβαση.

Ο κίνδυνος των κηλών είναι να στραγγαλιστεί το περιεχόμενό τους και να έχουμε περίσφυξη, μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση που απαιτεί άμεση επέμβαση γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα νέκρωσης του σπλάγχνου.

Στη παρακάτω εικόνα φαίνεται μια ομφαλοκήλη με περίσφυξη.

Κοιλιοκηλη: Σημαντικες πληροφοριες

Οι κήλες του κοιλιακού τοιχώματος αφορούν προβολές ενδοκοιλιακών σπλάγχνων από ευένδοτα  σημεία του κοιλιακού τοιχώματος,είτε αυτά αφορούν φυσιολογικές οπές του τοιχώματος(όπως π.χ. ο ομφαλός) είτε σημεία τα οποία έχουν αδυνατίσει λόγω προηγούμενων επεμβάσεων(μετεγχειρητικές κοιλιοκήλες).Τα ενδοκοιλιακά όργανα που προβάλουν από το χάσμα του κοιλιακού τοιχώματος μπορεί να είναι το επίπλουν ή κάποια έλικα  λεπτού ή παχέος εντέρου.

Κοιλιοκηλη: Αιτια

Η εμφάνιση της κήλης μπορεί να έχει κληρονομικά αίτια (συγγενείς κήλες) ή επίκτητα.Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι μετεγχειρητικές κοιλιοκήλες οι οποίες εμφανίζονται μετά από κάποια τομή στη κοιλιά και οι κήλες που αιτία τους είναι η αυξημένη ενδοκοιλιακή πίεση για μεγάλο χρονικό διάστημα (χρόνιος βήχας, διόγκωση προστάτου και δυσουρικά ενοχλήματα, γαστρεντερική απόφραξη). Τελευταία πολλοί ερευνητές έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι διαταραχή στο μεταβολισμό του κολλαγόνου,οδηγεί σε ανωμαλία του συνδετικού ιστού και αυτό σε ευπάθεια του κοιλιακού τοιχώματος.

Συμπτωματα

Πολλές φορές οι ασθενείς είναι ασυμπτωματικοί και το μόνο εύρημα είναι η παρατήρηση προβολής κάποιας διόγκωσης στο πρόσθιο κοιλιακό τοίχωμα,η οποία εξαφανίζεται σε υπτία θέση.Σε άλλες περιπτώσεις η κήλη είναι μικρή και ο ασθενής δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή της ιδιαίτερα όταν υπάρχει παχυσαρκία.Τις περισσότερες όμως φορές υπάρχει πόνος,ιδιαίτερα όταν προβάλει έντερο από το χάσμα του κοιλιακού τοιχώματος,ενώ όταν υπάρχουν στοιχεία περίσφιξης της κήλης ο πόνος είναι αφόρητος και συνοδεύεται από εμέτους και κοιλιακή διάταση.

Διαγνωση της κοιλιοκηλης

Η διάγνωση της κοιλιοκήλης είναι κλινική και γίνεται με τη φυσική εξέταση του ασθενούς σε όρθια θέση και αυξάνοντας την ενδοκοιλιακή πίεση.Επίσης σε ύπτια θέση έχοντας τα χέρια πίσω από τη κεφαλή και προσπαθώντας να σηκώσει το σώμα μπορεί να προβάλει η κήλη. Στη διάγνωση μπορεί να βοηθήσει το υπερηχογράφημα και η αξονική τομογραφία.

Αντιμετωπιση

Η μόνη θεραπεία της κοιλιοκήλης είναι η χειρουργική αποκατάσταση.Φυσικά εάν υπάρχει περίσφιξη του εντέρου η επέμβαση πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατόν για να αποφευχθεί νέκρωση του εντέρου,κάτι που επιβαρύνει σημαντικά την επέμβαση και μπορεί να οδηγήσει τον ασθενή σε σήψη.

Για το λόγο αυτό οι κοιλιοκήλες θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σε τακτική βάση αμέσως μετά τη διάγνωση.Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να σχεδιαστεί πιο σωστά η επέμβαση και να ετοιμαστεί προεγχειρητικά καλύτερα ο ασθενής(ιδιαίτερα αν υπάρχουν συνοδές παθήσεις).Επίσης επειδή δεν υπάρχουν στοιχεία τοπικής φλεγμονής(όπως σε περίπτωση περίσφιξης) μπορεί να χρησιμοποιηθεί συνθετικό πλέγμα που αποτελεί και τον πιο αποτελεσματικό τρόπο αποκατάστασης.

Υπάρχουν πολλά είδη πλέγματος σε ποιότητα αλλά και σε μεγέθη ανάλογα με τον τύπο της κήλης.Επίσης υπάρχουν πλέγματα που μπορούν να τοποθετηθούν σε επαφή με τα κοιλιακά σπλάγχνα ενδοκοιλιακά και άλλα που απαγορεύεται να τοποθετηθούν σε επαφή με τα σπλάγχνα, οπότε τοποθετούνται στο κοιλιακό τοίχωμα είτε ανάμεσα στους μυς είτε πάνω από την απονεύρωση των μυων.Τα πλέγματα καθηλώνονται με λεπτά ράμματα για το λόγο αυτό ο  μετεγχειρητικός πόνος είναι μικρός.Με τη χρησιμοποίηση των πλεγμάτων μειώνεται σημαντικά η πιθανότητα υποτροπής.

Η τοποθέτηση πλέγματος στις κοιλιοκήλες μπορεί να γίνει είτε λαπαροσκοπικά είτε ανοικτά.Η κάθε μέθοδος έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της.

Έτσι με την λαπαροσκόπηση έχουμε λιγότερο μετεγχειρητικό πόνο αλλά όμως όσο μεγαλύτερη είναι η κήλη τόσο λιγότερο αποτελεσματική είναι η μέθοδος ,λόγω δυσκολιών στη παρασκευή των στοιχείων της κήλης,ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μετεγχειρητικές κοιλιοκήλες όπου υπάρχουν και συμφύσεις.Αυτό μπορεί να επιφέρει κακώσεις στα ενδοκοιλιακά σπλάγχνα αλλά και αυξάνει τη πιθανότητα υποτροπής.

Αντίθετα με την ανοικτή μέθοδο υπάρχει λίγο μεγαλύτερος μετεγχειρητικός πόνος,αλλά όμως λόγω καλύτερης παρασκευής (θα πρέπει η παρασκευή να φθάνει 2-3εκ. πέρα από το χάσμα της κήλης σε τελείως υγιή όρια) η πιθανότητα υποτροπής είναι μικρότερη.

Συμπερασματικά προτιμάται η ανοικτή μέθοδος για μικρές ή πολύ μεγάλες κοιλιοκήλες,ενώ για μεσαίου μεγέθους κοιλιοκήλες σε μη χειρουργημένη κοιλιά προτιμάται η λαπαροσκοπική μέθοδος.

Ομφαλοκηλη

Το έλλειμμα του τοιχώματος βρίσκεται στον ομφαλό(φυσιολογική οπή). Μπορεί όμως να αφορά και μετεγχειρητική κοιλιοκήλη στη περιοχή του ομφαλού που δημιουργείται μετά από λαπαροσκοπικές επεμβάσεις στη θέση εισόδου του λαπαροσκοπίου.

Η διόρθωση και αποκατάσταση του ελλείμματος γίνεται με τοποθέτηση πλέγματος είτε ανοικτά είτε λαπαροσκοπικά.

Στην κλασσική ανοικτή αποκατάσταση, που εδώ έχει ένδειξη λόγω του μικρού ελλείμματος,ειδικό κυκλοτερές πλέγμα,τοποθετείται στη θέση του ελλείμματος και συρράπτεται με λεπτό μη απορροφήσιμο ράμμα.

Ο μετεγχειρητικός πόνος είναι ελάχιστος και ο ασθενής παραμένει στο νοσοκομείο για μία ημέρα.Μετεγχειρητικά συνιστάται αποφυγή άρσης βαρών για ένα μήνα περίπου, η δίαιτα είναι ελεύθερη ενώ μπάνιο γίνεται από την πρώτη ημέρα. Ράμματα δεν αφαιρούνται λόγω της πλαστικής ενδοδερικής ραφής.

Συχνες ερωτησεις

Γιατί πρέπει να χειρουργήσω την κήλη μου;

Η εγχείρηση είναι απαραίτητη γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να περισφιχθεί κοίλο σπλάγχνο και να νεκρωθεί.Αυτό είναι περισσότερο πιθανό σε κήλες με μικρό χάσμα γιατί ενώ βγαίνει το έντερο είναι δύσκολο να επιστρέψει εντός της κοιλίας ιδιαίτερα εάν φουσκώσει με αέρα.Έτσι ο ασθενής μπορεί να κινδυνεύσει με περιτονίτιδα κάτι που επιβαρύνει εξαιρετικά την επέμβαση,πιθανώς θα χρειαστεί αφαίρεση τμήματος εντέρου και θα καταστήσει επικίνδυνη τη τοποθέτηση πλέγματος λόγω του κινδύνου επιμόλυνσής του.

Πόσο θα μείνω στο νοσοκομείο;

Η παραμονή στο νοσοκομείο είναι συνήθως μία ημέρα,εκτός και αν πρόκειται για μεγάλες κοιλιοκήλες όπου απαιτείται μεγάλη παρασκευή των ιστών για την επίτευξη υγιούς τμήματος της απονεύρωσης,οπότε μπορεί να παραταθεί η παραμονή του ασθενούς για μία ημέρα ακόμη.

Θα πονάω μετεγχειρητικά;

Ο πόνος έχει να κάνει με το μέγεθος της παρασκευής των ιστών αλλά συνήθως τα κοινά παυσίπονα αρκούν.Το πλέγμα καθηλώνεται με λεπτά ράμματα για το λόγο αυτό ο πόνος είναι μικρός και οπωσδήποτε δεν έχει σχέση με το πόνο στη  πλαστική των κηλών χωρίς πλέγμα. Με τη λαπαροσκοπική μέθοδο ο πόνος είναι ελάχιστος.

Είναι απαραίτητο το πλέγμα; 

Η χρησιμοποίηση του πλέγματος μειώνει σημαντικά τη πιθανότητα υποτροπής και είναι απαραίτητο στη σωστή και σύγχρονη αντιμετώπιση των κοιλιοκηλών ανεξαρτήτου μεγέθους.Τα πλέγματα συνήθως είναι ημισυνθετικά και απορροφούνται κατά ένα μεγάλο ποσοστό  από τον οργανισμό.Επιπλέον ο πόνος με τη χρησιμοποίησή τους είναι σαφώς μικρότερος.

Η ζώνη κοιλίας θα μπορούσε να βοηθήσει;

Μετεγχειρητικά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ζώνη κοιλίας για περίπου ένα μήνα ιδιαίτερα σε μεγάλες κοιλιοκήλες. Πριν την επέμβαση όμως δεν προσφέρουν οι ζώνες κάποια βοήθεια και σε  καμία περίπτωση δεν μπορούν να αποτρέψουν την χειρουργική επέμβαση. Αντίθετα η μακροχρόνια χρήση τους δημιουργεί συμφύσεις και δυσκολεύει την χειρουργική τεχνική.

Αιμορροιδες

ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ

Οι αμορροϊδες είναι φλεβικά δίκτυα ,τα λεγόμενα πρωκτικά μαξιλάρια ,που φυσιολογικά ρυθμίζουν την εγκράτεια και παίζουν ουσιαστικό ρόλο στο μηχανισμό της κένωσης.

Η διόγκωσή τους ,άλλοτε άλλου βαθμού, είνα παθολογική και προκαλεί ποικίλου βαθμού συμπτώματα.Διακρίνονται σε εσωτερικές και εξωτερικές ανάλογα με τη θέση τους.

ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΕΣ: ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Το κυριότερο σύμπτωμα είναι η απώλεια αίματος από το ορθό,που συνήθως είναι ζωηρά ερυθρό,εμφανίζεται στο τέλος της κένωσης και πολλές φορές οδηγεί σε μεγάλη πτώση του αιματοκρίτη.
Άλλο βασικό σύμπτωμα είναι ο πόνος ,ιδιαίτερα όταν υπάρχει θρόμβωση της αιμορροϊδας,ενώ μπορεί να είναι πιο αμβλύς ή να συνοδεύεται από κνησμό σε χρονίζουσες καταστάσεις.

Επίσης μπορεί να υπάρχει λέκιασμα γιατί επηρεάζεται ο μηχανισμός της εγκράτειας.
ΒΑΘΜΟΙ
Α Βαθμού:χωρίς πρόπτωση εσωτερικές αομορροϊδες
Β Βαθμού:ήπια πρόπτωση που ανατάσσεται μόνη της
Γ Βαθμού:πρόπτωση που χρειάζεται ανάταξη
Δ Βαθμού: μόνιμη πρόπτωση

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ

Τα ακριβή αίτια της δημιουργίας των αιμορροϊδων είναι άγνωστα .Πολλοί παράγοντες όμως μπορεί να βοηθήσουν στην εμφάνισή τους.Έτσι η χρόνια δυσκοιλιότητα ή η χρόνια διάρροια,η αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης (εγκυμοσύνη),γενετικοί λόγοι,διατροφικές συνήθειες καθιστική ζωή,παχυσαρκία συμβάλλουν θετικά στην εμφάνισή τους.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

α) Συντηρητική :δίαιτα πλούσια σε φυτικές ίνες,τοπική εφαρμογή αλοιφών και μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη,κυρίως σε 1ου και 2ου βαθμού αιμορροϊδοπάθεια.
β) χειρουργική:κατά καιρούς έχουν εφαρμοστεί διάφορες μέθοδοι χειρουργικής αντιμετώπισης,αλλά ουσιαστικά δύο πια θεωρούνται οι πιο αποδεκτές:
THD:απολίνωση των αιμορροϊδικών όζων,όπου με τη βοήθεια υπερήχων αναγνωρίζονται και απολινόνωνται οι αρτηρίες που τροφοδοτούν τις αιμορροϊδες.Είναι απλή και ανώδυνη μέθοδος,γιατί στο σημείο της απολίνωσης δεν έχει νεύρωση ο βλεννογόνος του ορθού.Ταυτόχρονα μπορεί να γίνει και ανάρτηση των όζων, εαν αυτοί προπίπτουν.Είναι όμως μέθοδος που έχει ένδειξη εφαρμογής σε μικρού βαθμού αιμορροϊδοπάθεια,σε εσωτερικές αιμορροϊδες με μόνο σύμπτωμα την αιμορραγία και σε ασθενείς υψηλού κινδύνου(πχ λήψη αντιπηκτικών ή αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων).

Αποτέλεσμα εικόνας για hal rarΑποτέλεσμα εικόνας για hal rar
ΑΦΑΙΡΕΣΗ: κλασική μέθοδος εκτομής Milligan-Morgan ή Ferguson,που εφαρμόζονται για πάνω από έναν αιώνα.Είναι αρκετά επώδυνη διαδικασία λόγω της μεγάλης νεύρωσης της περιοχής.Έχει όμως άριστα αποτελέσματα και δίνει οριστική λύση στο πρόβλημα ιδιαίτερα σε μεγάλου βαθμού αιμορροϊδοπάθεια.

Αποτέλεσμα εικόνας για milligan morgan hemorrhoidectomy

ΠΡΟΛΗΨΗ

Σε ασθενείς με αρχόμενη αιμορροϊδοπάθεια,συστήνεται,αλλαγή διατροφικών συνηθειών(τροφές πλούσιες σε φυτικές ίνες),άσκηση,αποφυγή λήψης οινοπνευματωδών και τροφών πλούσιες σε καρυκεύματα,απώλεια βάρους και διόρθωση της δυσκοιλιότητας εαν υπάρχει.

ΚΥστη ΚΟκκυγος

ΚΥστη ΚΟκκυγος: ΤΙ ΕΙναι

Η κύστη κόκκυγος είναι φλεγμονώδης αντίδραση στη περιοχή της κοκκυγικής χώρας απο την είσοδο τριχών λόγω τριβής.Κατά πρώτο λόγο δημιουργείται η κύστη με το περίβλημά της (κάψα),και στη συνέχεια γίνεται διαπύηση με τον εποικισμό μικροβίων η οποία καταλήγει σε απόστημα και συρίγγιο.

ΣυμπτΩματα

Η μόνη θεραπεία είναι η χειρουργική σε συνδιασμό με λήψη αντιβιοτικών.Υπάρχουν πολλές χειρουργικές τεχνικές:

  • Aπλή διάνοιξη της κύστης και παροχέτευση του αποστήματος
  • Eκτομή της κύστης μέχρι τον κόκκυγα και ανοικτό τραύμα
  • Eκτομή των συριγγίων της κύστης και ανοικτό τραύμα
  • Eκτομή της κύστης και συρραφή των χειλέων του τραύματος πάνω στη προκοκκυγική περιτονία για πιό γρήγορη επούλωση

ΜετεγχειριτικΗ ΦροντΙδα

Σε όλους τους τύπους των επεμβάσεων απαραίτητες είναι οι καθημερινές αλλαγές του τραύματος σε άλλοτε άλλη διάρκεια ανάλογα με το μέγεθος του τραύματος.Με τη συρραφή των χειλέων η επούλωση είναι γενικώς πιό γρήγορη.Τελευταία με τη χρησιμοποποίηση ειδικών υλικών η επούλωσηεπιταχύνεται αρκετά, με αποτέλεσμα ο ασθενής να μπορεί να επιστρέψει στην εργασία του σε 10 περίπου ημέρες.

Περιεδρικο Αποστημα – Περιεδρικο Συριγγιο

Ορθοπρωκτικό απόστημα συμβαίνει συνήθως σε φυσιολογικά και υγιή άτομα. Η επικρατούσα και πλέον αποδεκτή θεωρία αναφέρεται στην απόφραξη του πόρου των μεσοσφιγκτήριων αδένων, οι οποίοι εκβάλλουν στην κορυφή των κρυπτών της οδοντωτής γραμμής του πρωκτικού σωλήνος. Η επιμόλυνση αυτών οδηγεί  στη δημιουργία αποστήματος το οποίο φθάνει εκεί που τελειώνει ο αδένας ή επεκτείνεται εκεί όπου υπάρχουν σημεία ήσσονος αντιστάσεως.

image

Περιεδρικά συρίγγια δημιουργούνται σε 37% περίπου των ασθενών1, 26 που υφίστανται διάνοιξη και παροχέτευση του αποστήματος, ενώ υποτροπή του αποστήματος αναφέρεται σε 10% των περιπτώσεων1.

Εκτός των πρωτοπαθών ‘κρυπτοαδενικής αρχής’ αποστημάτων ή συριγγίων, άλλες αξιοσημείωτες αιτίες άτυπων ή επιπλεγμένων συριγγίων περιλαμβάνουν φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου, μυκητιασικές ή μυκοβακτηριδιακές μολύνσεις, νεοπλάσματα και τραύματα. Τα συρίγια αυτά, ως σύνθετα συρίγγια, δεν αντιμετωπίζονται  με τους συνήθεις κλασσικούς τρόπους των πρωτοπαθών συριγγίων

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΣΥΡΙΓΓΙΩΝ

Η θεραπεία των συριγγίων υπαγορεύεται από την ταξινόμησή τους και από τη μάζα του σφιγκτηριακού συστήματος που εμπλέκει ο συριγγώδης πόρος. Απλά συρίγγια, μεσοσφιγκτήρια και χαμηλά διασφιγκτήρια, αδενοκρυπτικής αρχής, αντιμετωπίζονται ευκόλως με διάνοιξη του συριγγίου. Συνοδεύονται δε από ελάχιστη ή καθόλου μετεγχειρητική ακράτεια.

Σύνθετα συρίγγια, υψηλά συρίγγια και εκείνα που σχετίζονται με φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου θα πρέπει να αντιμετωπίζονται μέ πολυπλοκότερες μεθόδους.

Η πρωταρχική χειρουργική προσέγγιση στην επιτυχή αντιμετώπιση ενός συριγγίου είναι η εντόπιση του έσω στομίου του συριγγίου και η σύγκλειση αυτού με διάφορους τρόπους ή η ευρεία διάνοιξή του και η επούλωση του προκύπτοντος τραύματος κατά δεύτερο σκοπό. (lay open and saucerization).

H απόφραξη του έσω στομίου είναι το κλειδί της θεραπευτικής επιτυχίας. H απλή παρακολούθηση είναι εφικτή επιλογή σε ασθενείς με ελάχιστα συμπτώματα ή σε ασθενείς υψηλού εγχειρητικού κινδύνου. Ο σημαντικότερος κίνδυνος που συνοδεύει την παρακολούθηση ενός συριγγίου είναι η υποτροπή με τη μορφή ορθοπρωκτικού αποστήματος. Το απόστημα αντιμετωπίζεται με επανειλλημμένες διανοίξεις και παροχετεύσεις, αν και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολυπλοκότερα συρίγγια, εάν η διεργασία επαναλαμβάνεται αορίστως.

Ανάπτυξη κακοήθειας  σε από μακρού χρόνου υφιστάμενους συριγγώδεις πόρους έχουν παρατηρηθεί σε μενονωμένες περιπτώσειςαλλά αυτό δεν θα πρέπει να επηρεάσει το θεραπευτικό σχεδιασμό.

Πολλές μέθοδοι εξετάζουν το πρόβλημα και, όπως τονίσθηκε προηγουμένως, η απόφαση βασίζεται στην ανατομία του συριγγίου, στην αιτία του, σε προηγούμενες θεραπευτικές προσπάθειες, στην προεγχειρητική επάρκεια του σφικτήρος του πρωκτού και σε συνυπάρχουσες παθολογικές καταστάσεις.

Η μεγαλύτερη νοσηρότητα μετά από χειρουργική θεραπεία των συριγγίων οφείλεται στην ακράτεια κοπράνων. Σε μελέτη μεγάλου αριθμού ασθενών με ακράτεια,  ηλικίας <70 ετών, βρέθηκε ότι η συχνότερη αιτία ήταν προηγηθείσα διάνοιξη συριγγίου ή αιμορροϊδεκτομή. Η μανομετρική δε μελέτη και η διορθική υπερηχογραφία σε ανάλογες περιπτώσεις έδειξαν ευρήματα διατομής του έσω σφιγκτήρος και αναστροφή τουgradient πιέσεως ηρεμίας στον πρωκτικό σωλήνα,  με συνέπεια να εφίσταται η προσοχή στην επιλογή εναλλακτικών μεθόδων διατηρήσεως του σφιγκτήρος κατά την αντιμετώπιση ορθοπρωκτικών ασθενειών.

Βιοψια Μαστου – Μαστεκτομη

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Περίπου 8 στα 10 ογκίδια μαστού είναι καλοήθη.Μπορεί να είναι κυστικά(κύστεις) ή συμπαγή(ινοαδενώματα).

Κύστεις:είναι πιο συχνές στις γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας(30-50ετών) και δεν χρειάζονται αντιμετώπιση.Η διάγνωσή τους είναι εύκολη με τη βοήθεια υπερηχογραφήματος

Ινοαδενώματα:είναι πιο συχνά στις νεαρές ηλικίες(20-30 ετών).Συνήθως δεν χρειάζονται αφαίρεση.Αν απαιτηθεί αφαίρεση,η επέμβαση είναι εύκολη ,γίνεται με μικρή τομή και έτσι δεν προκαλείται παραμόρφωση του μαστού.

Ινοκυστική νόσος:συχνότερη μεταξύ 40-50ετών(4 στις 10 γυναίκες).Προκαλεί συνήθως πόνο στο μαστό και αιτία είναι οι αλλαγές στα επίπεδα των ορμονών(οιστρογόνα-προγεστερόνη) κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης,που προκαλούν διαστολή των αιμοφόρων αγγείων,διόγκωση των αδένων και κατακράτηση υγρών με αποτέλεσμα οι μαστοί να εμφανίζουν ογκίδια.Η αντιμετώπισή τους είναι συντηρητική.

Καρκίνος:είναι η πιο συχνή μορφή καρκίνου στις γυναίκες,κυρίως στις ηλικίες 50-70 ετών.Παράγοντες κινδύνου είναι το οικογενειακό ιστορικό(αδελφή,μητέρα η γιαγιά με ιστορικό καρκίνου μαστού),η ατεκνία,θεραπείες με ορμονικά υποκατάστατα,η κακή διατροφή και το αλκοόλ.Αντίθετα ο θηλασμός μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου.

Πολύ μεγάλη σημασία έχει η αυτοεξέταση,που μπορεί να γίνει με οπτικό έλεγχο και με αυτοψηλάφιση,αφού η κάθε γυναίκα γνωρίζει καλύτερα το μαστό της

Η μαστογραφία θα πρέπει ξεκινάει από τα 35-40 χρόνια και έκτοτε κάθε χρόνο.Από τα ευρήματα της μαστογραφίας που φαίνονται ύποπτα,το 70-80% δεν είναι καρκίνος και μόνο το 20-30% θα χρειαστεί να υποβληθεί σε ογκολογική επέμβαση.Είναι όμως απαραίτητο όλες οι ύποπτες βλάβες να υποβάλλονται σε βιοψία για τον αποκλεισμό του καρκίνου.

Η στερεοτακτική βιοψία έχει βοηθήσει αρκετά στο περιορισμό των ανοιχτών βιοψιών που απαιτούν νάρκωση και ουσιαστικά πρόκειται για χειρουργική επέμβαση.

Τέλος το υπερηχογράφημα και μαγνητική τομογραφία συμπληρώνουν πολύ ικανοποιητικά την απεικονιστική διερεύνηση.

Θεραπευτικά στο καρκίνο του μαστού πηγαίνουμε σε πιο συντηρητικές επεμβάσεις,όπως η ογκεκτομή ή τεταρτεκτομή,με διατήρηση του μαστού,ενώ ριζικές ακρωτηριαστικές επεμβάσεις που γίνονταν παλαιότερα έχουν εγκαταλειφθεί.

mast III

ΘΥΡΕΟΕΙΔΕΚΤΟΜΗ

Ο θυρεοειδής αδένας έχει σχήμα πεταλούδας,βρίσκεται στο τράχηλο ακριβώς μπροστά από το λάρυγγα και τη τραχεία και αποτελείται από δύο λοβούς: τον αριστερό και το δεξιό που ενώνονται μεταξύ τους με τον ισθμό στο κέντρο.

Ο θυρεοειδής αποτελεί μέρος του ενδοκρινικού συστήματος το οποίο ρυθμίζει φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού.Αποτελείται  από δύο τύπους κυττάρων τα θυλακιώδη και τα παραθυλακιώδη.

  • Τα θυλακιώδη κύτταρα παράγουν τις γνωστές θυρεοειδικές ορμόνες θυροξίνη(Τ4) και τριιωδοθυρονίνη(Τ3) οι οποίες ελέγχουν το ρυθμό της καρδιάς,την αρτηριακή πίεση,τη θερμοκρασία του σώματος και είναι απαραίτητες για τη φυσιολογική αύξηση,ανάπτυξη,τη ρύθμιση των μεταβολικών διεργασιών του οργανισμού και την εύρυθμη λειτουργία όλων των συστημάτων του.Η έκκριση της Τ3 και Τ4 ρυθμίζεται από μια άλλη ορμόνη ,την θυρεοειδοτρόπο(TSH),η οποία παράγεται στην υπόφυση (αδένας του εγκεφάλου).

Τα παραθυλακιώδη κύτταρα παράγουν την ορμόνη καλσιτονίνη,η οποία παίζει σπουδαίο ρόλο στη ρύθμιση του μεταβολισμού του ασβεστίου στον οργανισμό.

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΘΥΡΕΟΕΙΔΟΥΣ

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς είναι σπάνιος. Αποτελεί το 1% περίπου των καρκίνων του ανθρώπου.

  • Οι περισσότερες περιπτώσεις καρκίνου του θυρεοειδούς είναι ιάσιμες
  • Ο καρκίνος του θυρεοειδούς αδένα μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Οι περισσότερες περιπτώσεις εκδηλώνονται μετά την ηλικία των 40 ετών.
  • Οι γυναίκες προσβάλλονται 2-3 φορές συχνότερα από τους άνδρες.
  • Όταν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του θυρεοειδούς, ο κίνδυνος εκδήλωσης της νόσου και σε άλλα μέλη της οικογένειας, είναι μεγαλύτερος.
  • Ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ακτινοβολία κατά την παιδική ηλικία για ακμή, αδενοειδείς εκβλαστήσεις, λέμφωμα ή άλλο λόγο έχουν περισσότερες πιθανότητες να προσβληθούν από καρκίνο θυρεοειδούς.

Η έγκαιρη και ακριβής διάγνωση, η σωστή θεραπεία, και η τακτική παρακολούθηση με διάφορες εξετάσεις μπορούν να εξασφαλίσουν ένα υγιές μέλλον στους ασθενείς με καρκίνο θυρεοειδούς.

Υπάρχουν 4 βασικές μορφές καρκίνου του θυρεοειδούς:

  • Θηλώδες καρκίνωμα: Η πιο συχνή μορφή, αποτελεί το 60-80% των περιπτώσεων. Προέρχεται από τα θυλακιώδη κύτταρα που παράγουν το θυροξίνη. Μπορεί να εμφανίζει συχνές υποτροπές. Το ποσοστό ίασης ανέρχεται το 90 έως 95%.
  • Θυλακιώδες καρκίνωμα: Προέρχεται από τα ίδια κύτταρα που αναπτύσσεται και το θηλώδες καρκίνωμα και έχει επίσης ψηλό ποσοστό ίασης.
  • Μυελώδες καρκίνωμα: Αποτελεί το 5-10%των περιπτώσεων καρκίνων το θυρεοειδούς. Προέρχεται από τα παραθυλακιώδη κύτταρα C που παράγουν την καλσιτονίνη, Μπορεί να δώσει μεταστάσεις.
  • Αναπλαστικό καρκίνωμα: Είναι σπάνια μορφή. Προέρχεται από τα θυλακιώδη κύτταρα. Εκδηλώνεται κυρίως σε ηλικιωμένα άτομα. Πρόκειται για την πλέον επιθετική μορφή καρκίνου θυρεοειδούς και έχει την χειρότερη πρόγνωση.

Σημασία των λεμφαδενικών μεταστάσεων: Οι τραχηλικοί λεμφαδένες είναι συνήθως η πρώτη θέση όπου ο καρκίνος θυρεοειδούς μεθίσταται.

Οι λεμφαδενικές μεταστάσεις μπορεί να διαγνωστούν πριν από ή κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. Άλλοτε πάλι, μπορεί να διαγνωστούν πολύ αργότερα μετά μήνες ή ακόμη και χρόνια από την αρχική διάγνωση του καρκίνου.

Η εξάπλωση στους λεμφαδένες την στιγμή της διάγνωσης δεν επηρεάζει τη θνησιμότητα αλλά αυξάνει πολύ τον κίνδυνο τοπικής υποτροπής.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Συχνά ένας όζος στο θυρεοειδή ανακαλύπτεται τυχαία από τον ίδιο τον ασθενή ή κατά τη διάρκεια μιας κλινικής εξέτασης ρουτίνας, όταν ο γιατρός εξετάζει στο τράχηλο το θυρεοειδή ή την περιοχή του. Ένας ασθενής με οποιαδήποτε από τα ακόλουθα συμπτώματα πρέπει να επισκεφθεί έναν ειδικό γιατρό αμέσως.

  • Διόγκωση του θυρεοειδούς ή παρουσία όζου (όζων) στην περιοχή του τραχήλου (μπροστινό ή πλάγιο μέρος του λαιμού)
  • Βραχνάδα ή αλλαγή στην ποιότητα φωνής
  • Δυσκολία όταν καταπίνει ή όταν αναπνέει, πόνος στο λαιμό
  • Διογκωμένοι λεμφαδένες στο τράχηλο.

Διερεύνηση ενός όζου του θυρεοειδούς

  • Αναλύσεις αίματος:για μέτρηση των ορμονών που ελέγχουν ή παράγονται από τον θυρεοειδή
  • Υπερηχογράφημα:του τραχήλου και του θυρεοειδούς
  • Παρακέντηση με λεπτή βελόνη(FNA):για κυτταρολογική εξέταση του υλικού
  • Σπινθηρογράφημα του αδένα αν κρίνεται απαραίτητο
  • Αξονική τομογραφία,μαγνητική τομογραφία ή PET-CTscan,επίσης αν κρίνονται απαραίτητα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Εφόσον τεθεί η διάγνωση του καρκίνου του θυρεοειδούς οι θεραπευτικοί χειρισμοί περιλαμβάνουν τη χειρουργική αφαίρεση(ολική θυρεοειδεκτομή),συχνά συνοδευόμενη από θεραπευτική χορήγηση ραδιενεργού ιωδίου και αγωγή αναστολής με θυροξίνη.Το ραδιενεργό ιώδιο απορροφάται από το θυρεοειδή και καταστρέφει υπολειπόμενα κύτταρα.Δεν υπάρχει ρόλοςγια χημειοθεραπεία ενώ εξαιρετικά σπάνια μπορεί να χορηγηθεί ακτινοβολία.

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

                          

  • Ολική θυρεοειδεκτομή:αφαιρείται ολόκληρος ο αδένας,ακόμα κι αν η βιοψία με FNA είναι αρνητική,ιδίως αν ο όζος είναι μεγάλος,αν υπάρχουν πολλαπλοί όζοι ή προηγούμενο ιστορικό ακτινοβολίας.Οι ασθενείς μετεγχειρητικά παίρνουν θεραπεία υποκατάστασης με θυροξίνη για το υπόλοιπο της ζωής τους
  • Λεμφαδενικός καθαρισμός τραχήλου:περιλαμβάνει την αφαίρεση λεμφαδένων από το κεντρικό ή τα πλάγια διαμερίσματα του τραχήλου,όταν είναι γνωστό ή πιθανό οτι περιέχουν μεταστατικές εστίες καρκίνου και απαιτεί μεγαλύτερη τομή.

Στόχος του χειρουργού είναι να διατηρηθούν οι παραθυρεοειδείς αδένες,για να διατηρηθεί και το κανονικό επίπεδο ασβεστίου στο αίμα.Οι παραθυρεοειδείς είναι συνήθως τέσσερις σε αριθμό,μικροί σε μέγεθος σα μπιζέλι και βρίσκονται πίσω από το θυρεοειδή σε κάθε γωνία του.Παράγουν τη παραθορμόνη που κρατά το ασβέστιο στο αίμα σε κανονικό επίπεδο.Μερικές φορές επηρεάζεται η αιμάτωση ενός ή περισσότερων παραθυρεοειδών και ασθενείς πρέπει να πάρουν μετεγχειρητικά χάπια ασβεστίου ή και βιταμίνης D για λίγες ή περισσότερες μέρες.

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ

  • Βράγχος φωνής,δυσκολία στη κατάποση,εαν τα νεύρα που νευρώνουν τις φωνητικές χορδές τραυματιστούν(παλίνδρομο λαρυγγικό).Αυτά τα νεύρα βρίσκονται ακριβώς πίσω από το θυρεοειδή.

Χαμηλό ασβέστιο αίματος,εαν διαταραχθεί η αιμάτωση των παραθυρεοειδών

  • Αιμορραγία

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ

  • Χρειάζεται να εισαχθούν την ημέρα της επέμβασης και συνήθως η παραμονή είναι για μία νύχτα
  • Προεγχειρητικά μπορούν να λαμβάνουν κανονικά τα φάρμακά τους εως και το πρωί της επέμβασης.
  • Η επέμβαση γίνεται με γενική αναισθησία
  • Η διάρκειά της είναι από μία έως τρεις ώρες αλλά μπορεί να είναι αρκετά μεγαλύτερη εαν χρειάζεται λεμφαδενικός καθαρισμός
  • Η θέση και το μήκος της τομής θα εξαρτηθεί από το μέγεθος του όγκου,τις φυσικές γραμμές των πτυχών του δέρματος,εαν θα γίνει καθαρισμός ή όχι.
  • Ο χειρουργός θα συζητήσει τις λεπτομέρειες της επέμβασης με τον ασθενή και την οικογένειά του εκ των προτέρων.

Γαστρεκτομη

Η γαστρεκτομή για πολλά χρόνια ήταν μια από τις πιο συνηθισμένες επεμβάσεις στη γενική χειρουργική.

Η επανάσταση όμως που επέφεραν τα αντιελκωτικά φάρμακα στη θεραπεία του γαστροδωδεκαδακτυλικού έλκους,έχουν περιορίσει τις ενδείξεις της επέμβασης,σχεδόν αποκλειστικά στις κακοήθεις παθήσεις του στομάχου.

Η χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του στομάχου,έχει απόλυτη σχέση με το στάδιο της νόσου,όπως αυτό καθορίζεται από τον πλήρη προεγχειρητικό έλεγχο:γαστροσκόπηση με βιοψίες,αξονική τομογραφία άνω-κάτω κοιλίας και θώρακος και μερικές φορές με ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα(εάν απαιτείται).

Έχει μεγάλη σημασία η αναγνώριση της θέσης του όγκου,η έκτασή του καθώς και πιθανή διασπορά(στους λεμφαδένες ή στη περιτοναϊκή κοιλότητα).

ΕΙΔΗ ΓΑΣΤΡΕΚΤΟΜΗΣ

ΥΦΟΛΙΚΗ:Αφορά την αφαίρεση μέρους του στομάχου,όταν ο όγκος βρίσκεται στο μέσο ή κάτω τριτημόριο.Στη πραγματικότητα αφαιρούνται τα 4/5 του στομάχου με παραμονή μέρους του θόλου του.Η αποκατάσταση της συνέχειας του πεπτικού γίνεται με αναστόμωση του τμήματος του στομάχου που απομένει με το λεπτό έντερο με πλάγιο-πλάγια ένωση(Billroth II) ή με απομονωμένη έλικα(Roux-Y)

ΟΛΙΚΗ:Αφορά την αφαίρεση ολόκληρου του στομάχου,για όγκους του ανώτερου τμήματος ή της γαστροοισοφαγικής συμβολής ή για μεγάλους όγκους που καταλαμβάνουν όλο το στόμαχο.Και εδώ η αποκατάσταση γίνεται με μεμονωμένη έλικα λεπτού εντέρου κατά Roux-Y.

Στις επεμβάσεις αυτές θα πρέπει να γίνεται προσεκτική σύγκλειση του δωδεκαδακτύλου και όσο το δυνατό καλύτερος λεμφαδενικός καθαρισμός των παρακείμενων λεμφαδένων καθώς και αφαίρεση του μείζονος επιπλόου.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ:Η γαστρεκτομή είναι μια βαρεία επέμβαση και απαιτεί νοσηλεία για τουλάχιστον 6-7 ημέρες.Τις πρώτες μετεγχειρητικές ημέρες τοποθετείται ρινογαστρικός σωλήνας για την ξεκούραση του στομάχου,ενώ η προοδευτική επανασίτιση ξεκινάει την 4η περίπου ημέρα στην αρχή με υγρά και στη συνέχεια με πολύ ελαφριά δίαιτα.Στο διάστημα αυτό ο ασθενής χρειάζεται υποστήριξη με παρεντερική χορήγηση υγρών και ηλεκτρολυτών και πιθανώς με παρεντερική διατροφή.

Μικροεπεμβασεις: Σπιλοι, Λιπωματα, Ονυχεκτομες

ΛΙΠΩΜΑΤΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Πρόκειται για καλοήθεις όγκους που µπορούν να εµφανιστούν σε διάφορα µέρη του σώµατος και εντοπίζονται στον ιστό κάτω από το δέρµα µας (υποδόριο ιστό) ως αποτέλεσµα του ταχέος πολλαπλασιασµού των κυττάρων του λιπώδους ιστού.

Στατιστικά τα λιπώµατα εµφανίζονται συχνότερα στις ηλικίες µεταξύ 40 και 60 ετών. Παρόλα αυτά υπάρχουν και περιπτώσεις ασθενών που έχουν εµφανίσει λίπωµα σε ηλικία των 20 ή 30 χρόνων ή ακόµα και νωρίτερα.

Παρόλο που µπορούν να εµφανιστούν σε όλο το σώµα, τα λιπώµατα έχουν µια τάση να εµφανίζονται συχνότερα στο άνω µέρος του, δηλαδή στην πλάτη στον αυχένα και στο θωρακικό τοίχωμα.

ΑΙΤΙΕΣ

Δεν είναι ακόμη γνωστό για πιο λόγο δημιουργούνται τα λιπώματα και τι είναι που τα προκαλεί. Σε μερικές περιπτώσεις έχει διαπιστωθεί  ότι υπάρχει οικογενειακή προδιάθεση. Σε άλλες περιπτώσεις οι ασθενείς περιγράφουν ότι το λίπωμα έχει δημιουργηθεί εκεί όπου είχαν ένα τραυματισμό ή ένα μώλωπα. Κατά γενικό κανόνα όμως δεν υπάρχει εξήγηση για την εμφάνιση λιπωμάτων

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

Κάποια λιπώµατα µπορεί να µην τα αισθανόµαστε καθόλου και να µην µας ενοχλούν, κάποια άλλα όµως µπορεί να τα νιώθουµε ακόµα και να κινούνται κάτω από το δέρµα µας αν τα πιέσουµε Τα λιπώματα συνήθως δεν προκαλούν συμπτώματα εκτός και αν εντοπίζονται σε σημεία όπου περνούν νεύρα, οπότε μπορούν να προκαλέσουν συμπτώματα όπως μουδιάσματα ή πόνο λόγω πιέσεως, ή αν αποκτήσουν σημαντικό μέγεθος, οπότε μπορούν να προκαλέσουν συμπτώματα από πίεση παρακειμένων οργάνων.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Αν απαιτηθεί  θεραπεία τότε αυτή είναι αποκλειστικά και μόνο χειρουργική και συνίσταται στην αφαίρεση του λιπώματος.

Η χειρουργική θεραπεία εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις εκείνες στις οποίες τα λιπώματα προκαλούν συμπτώματα όπως πόνο ή μουδιάσματα ή βρίσκονται κοντά σε αρθρώσεις, παρεμποδίζοντας τη λειτουργία τους.

Η συχνότερη όμως αιτία αφαίρεσης των λιπωμάτων είναι αυτή που γίνεται για αισθητικούς λόγους.
Πολλά δηλαδή λιπώματα μπορούν να δημιουργούν λόγω του όγκου τους, παραμορφώσεις σε ορατά σημεία του σώματος προκαλώντας έντονα αισθητικά προβλήματα στο άτομο που καταφεύγει στην αφαίρεσή τους.

Η αφαίρεση είναι εύκολη και γίνεται συνήθως με τοπική αναισθησία στο εξωτερικό ιατρείο.Αν όμως πρόκειται για μεγάλο λίπωμα και ειδικότερα σε δύσκολη θέση απαιτείται γενική αναισθησία.

ΕΙΣΦΡΥΣΗ ΟΝΥΧΟΣ- ΟΝΥΧΕΚΤΟΜΗ

Παρουσιάζεται συνήθως στους εφήβους και η συχνότητα αυξάνει με την πάροδο της ηλικίας. Το κύριο σύμπτωμα είναι η αίσθηση πίεσης και ο πόνος, ο οποίος γίνεται ανυπόφορος οταν ο πάσχων φορέσει στενό παπούτσι. Σε περίπτωση φλεγμονής παρατηρείται και έκκριση ορώδους, οροαιματηρού ή και πυοαιματηρού υγρού. Η καλλιέργεια αυτού του υγρού αποκαλύπτει το μικρόβιο που προκάλεσε την φλεγμονή και δείχνει πια αντιβίωση μπορεί να είναι αποτελεσματική.

ΑΙΤΙΕΣ

  1. Πολύ κοντό κόψιμο των νυχιών, ειδικά στις γωνίες. Ίσως η πιο συχνή αιτία που προκαλεί είσφρυση όνυχος.
    2.Συγγενείς αιτίες (αυξημένη κυρτότητα ονύχων)
    3. Χρήση στενών υποδημάτων (ακατάλληλα παπούτσια )
    4. Τραυματισμοί της περιοχής. Συνήθως προκαλούνται από πολύ στενά υποδήματα
    5. Παθήσεις του μεγάλου δακτύλου

Γενικά παρατηρείται αυξημένη συχνότητα εμφάνισης της είσφρυσης όνυχος σε εφήβους και νεαρούς ενήλικες ως αποτέλεσμα της ταχείας ανάπτυξης που δεν συνοδεύεται από την χρήση κατάλληλων υποδημάτων. Είναι επίσης αρκετά συχνή η εμφάνισή της κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας λόγω της συνεχούς καταπόνησης, της ελλιπούς τοπικής υγιεινής και των ακατάλληλων υποδημάτων (στρατιωτικά άρβυλα). 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η ριζική λύση για το πρόβλημα για την είσφρυση όνυχος βασίζεται στην άρση του μηχανισμού της παθογένειας, η οποία είναι μηχανική, δηλαδή η έμπαρση του πλάγιου τμήματος του όνυχος στον ιστό του δακτύλου και γένεση της παθολογίας της είσφρυσης.

Η ριζική αντιμετώπιση συνίσταται στην εκτομή του υπερτροφικού κοκκιώδους ιστού, στην εκτομή του τμήματος του εισφρυόμενου όνυχος, τη ριζική αφαίρεση της υποκείμενης ρίζας σε ευθεία γραμμή και συρραφή του τραύματος για επούλωση κατά πρώτο σκοπό. Στον ίδιο χρόνο μπορεί να γίνει η αποκατάσταση στην περίπτωση που στο ίδιο δάκτυλο η είσφρυση συμβαίνει και από τις δύο πλευρές. Ο μετεγχειρητικός πόνος είναι μικρός και για ένα 24ωρο.

Η εφαρμογή της μεθόδου συνιστά περιορισμό της βάδισης για ένα 24ωρο, αλλαγή του χειρουργικού τραύματος μετά 2ημέρου και αφαίρεση των ραμμάτων μετά 8ημέρου.

Η επούλωση δίδει ένα καλαίσθητο αποτέλεσμα, με μικρό περιορισμό στο πλάτος του όνυχος, το οποίο από τη χειρουργημένη πλευρά αναπτύσσεται σε ευθύ πλάγιο όριο και αποκλείει την υποτροπή της πάθησης.

Τα αποτελέσματα, τόσο τα άμεσα όσο και τα απώτερα είναι άριστα. Η χρήση του μέλους ακόμη και με εφαρμογή στενών υποδημάτων ή την ενασχόληση με επίπονα αθλήματα είναι ευχερής και γρήγορη σε αντίθεση με άλλες μεθόδους που είναι μακροχρόνια.